ARTYKUŁ PRZEGLĄDOWY
PROFILAKTYKA PRESUICYDALNA W WYMIARZE GLOBALNYM I LOKALNYM – ZARYS PROBLEMU
 
 
Więcej
Ukryj
1
Państwowa Szkoła Wyższa im. Papieża Jana Pawła II w Białej Podlaskiej
AUTOR DO KORESPONDENCJI
Joanna Waszczuk   

Joanna Waszczuk, Państwowa Szkoła Wyższa im. Papieża Jana Pawła II w Białej Podlaskiej, ul. Sidorska 95/97, 21-500 Biała Podlaska, e-mail: j.waszczuk@dydaktyka.pswbp.pl, tel.: 83 344 99 00
Data publikacji: 19-07-2019
 
Rozprawy Społeczne/Social Dissertations 2018;12(1):50–58
SŁOWA KLUCZOWE
STRESZCZENIE ARTYKUŁU
Zgodnie z raportem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) co 40 sekund na kuli ziemskiej ktoś umiera śmiercią samobójczą i na ogół jest to osoba wkraczająca w życie. Samobójstwa nie należy traktować jako pojedynczego aktu odebrania sobie życia, ale jako działania związanego z całym szeregiem następujących po sobie etapów trwających czasami latami, z których ostatni najczęściej kończy się śmiercią. Proces samobójczy ma swój początek, określony czas trwania, mogący prowadzić do śmierci. Celem profilaktyki presuicydalnej jest zahamowanie tego procesu. Profilaktyka presuicydalna – uprzedzająca, ukierunkowana na jednostkę, jej najbliższe kręgi społeczne, głównie na rodzinę, szkołę a także na opinię publiczną zmierza do wyposażenia osób w wiedzę i umiejętności niezbędne do pokonywania trudności, dokonywania właściwych wyborów w życiu, inicjowania i wzmacniania czynników wspierających rozwój. Dąży do obalenia mitów i wytworzenia pozytywnych postaw wobec osób cierpiących. Niniejsze opracowanie ma na celu przedstawienie zróżnicowanych form działań i wielorakich inicjatyw podejmowanych na poziomie globalnym przez WHO, ogólnopolskim poprzez realizację zapisów Narodowego Programu Zdrowia, a także na poziomie lokalnym, czyli środowiska szkoły, rodziny na rzecz ograniczenia liczby samobójstw. Omówienie powyższej problematyki przyjmuje charakter wycinkowy bowiem nie jest możliwe przybliżenie na kilku czy kilkunastu stronach owoców wieloletniej pracy prewencyjnej organizacji rządowych i pozarządowych.
 
REFERENCJE (34)
1.
Bałandynowicz, A. (2002). Reakcja społeczeństwa wobec problemu suicydalnego jednostki. W: B. Hołyst, M. Staniaszak i M. Binczycka-Anholcer (red.), Samobójstwo (s. 78). Warszawa: Polskie Towarzystwo Higieny Psychicznej.
 
2.
Brodniak, W. (2007). Podstawowe problemy prewencji samobójstw dzieci i młodzieży. Wprowadzenie. W: Zapobieganie samobójstwom. Poradnik dla nauczycieli i innych pracowników szkoły (s. 7-12). Warszawa: Fraszka Edukacyjna Sp. z o.o.
 
3.
Camus, A. (2004). Mit Syzyfa i inne eseje. Warszawa: Muza.
 
4.
Durkheim, E. (2006). Samobójstwo (s. 51). Warszawa: Wydaw. Oficyna Naukowa.
 
5.
Durkheim, E. (2011). Samobójstwo. Studium z socjologii. Warszawa: Wydaw. Oficyna Naukowa.
 
6.
Gmitrowicz, A. (2005). Uwarunkowania zachowań samobójczych młodzieży. Suicydologia, 1, 72.
 
7.
Grądys, M., Florkowski, A., Górski, H., Kotarba, A., Wawrzyniak, Z. (2002). Zespół presuicydalny w zapobieganiu samobójstwom żołnierzy. Warszawa: PWN.
 
8.
Grzelak, S. (2015). Vademecum skutecznej profilaktyki problemów młodzieży. Przewodnik dla samorządowców i praktyków oparty na wynikach badań naukowych. (s. 43-54). Warszawa: Ośrodek Rozwoju Edukacji.
 
9.
Hołyst, B. (1983). Samobójstwo – przypadek czy konieczność. Warszawa: PWN.
 
10.
Hołyst, B. (2002). Suicydologia. Warszawa: PWN.
 
11.
Hołyst, B. (2014). Zagrożenia ładu społecznego. Warszawa. PWN.
 
12.
Hołyst, B., Staniaszak, M., Binczycka-Anholcer, M. (2003). Samobójstwo. Warszawa: Polskie Towarzystwo Higieny Psychicznej.
 
13.
Hulten, A. (2000). Suicidal behaviour in children and adolescents in Sweden and some European countries. Epidemiological and clinical aspects. Stockholm: Karolinska Institutet.
 
14.
Jundziłł, E. (2005). Próby samobójcze - odpowiedź młodego pokolenia na trudności w procesie socjalizacji. W: T. Sołtysiak (red.), Zagrożenia w wychowaniu i socjalizacji młodzieży oraz możliwości ich przezwyciężania. (s. 75). Bydgoszcz: Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego.
 
15.
Kawula, S. (2003). Samobójstwo. W: Encyklopedia Pedagogiczna XXI wieku. (s. 590-596). Tom 5. Warszawa.
 
16.
Mental Health – Action Plan 2013-2020. (2016). World Health Organization.
 
17.
Polewska, A. (2005). Ryzyko ponowienia próby samobójczej jako problem diagnostyczny, terapeutyczny i społeczny. Suicydologia, 1, 43-50.
 
18.
Pospiszyl, I. (2008). Patologie społeczne. Warszawa. PWN.
 
19.
Practice manual for establishing and maintaining surveillance systems for suicide attempts and self-harm. (2016). World Health Organization.
 
20.
Preventing suicide. A community engagement toolkit. Pilot version 1.0 (2016). World Health Organization.
 
21.
Preventig suicide: a global imperativ. Key messages. (2014). World Health Organization.
 
22.
Pużyński, S. (1992). Samobójstwa i zaburzenia psychiczne (zwłaszcza depresje). W: A. Bilikiewicz (red.), Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny. (s. 46-47). Warszawa: PZWL.
 
23.
Ringel, E. (1992). Nerwica a samozniszczenie. Warszawa: PWN.
 
24.
Ringel, E. (1987). Gdy życie traci sens. Rozważania o samobójstwie. Szczecin: Wydawnictwo Glob.
 
25.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2010 r. w sprawie Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego (Dz.U. 2011 nr 24 poz.785).
 
26.
Sarzała, D. (2007). Samobójstwo. W: K. Zglejszewski (red.), Człowiek w sieci zniewolonych dróg (s. 249-250). Warszawa: Pedagogium Wyższa Szkoła Pedagogiki Resocjalizacyjnej w Warszawie.
 
27.
Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz.U. 2015 poz.1916).
 
28.
http://www.statystyka.policja.... samobojcze/122324,Zamachy-samobojcze-od-2013-roku.html.
 
eISSN:2657-9332
ISSN:2081-6081