PL EN
TEORIA I PRAKTYKA W NAUCZANIU MATEMATYKI
 
 
Więcej
Ukryj
1
Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach
Data publikacji: 25-07-2019
 
Rozprawy Społeczne/Social Dissertations 2011;5(1):112–124
 
SŁOWA KLUCZOWE
STRESZCZENIE
We współczesnym świecie zwrócono uwagę na potrzebę uczenia się przedmiotów ścisłych, wśród których dominującą rolę odgrywa matematyka nazywana Królową Nauk. W niniejszym artykule poruszony zostaje problem nauczania matematyki w szkole, z wyraźnym uwzględnieniem metod nauczania. Zwróceniem uwagi na język matematyki, który nie jest tworem martwym, lecz żywym i dynamicznie się zmieniającym. Czytając teksty matematyczne napotykamy się nie tylko na symbole i znaki, są one wzbogacone o słowa. Podczas dyskursu wymianę poglądów ułatwiają metafory i metonimie, którym niejednokrotnie towarzyszą gesty i mimika. Wzbogacony język matematyki dodatkowymi formami komunikacji werbalnej i niewerbalnej jest przysłowiową „chińszczyzną” dla jego wielu odbiorców. Dlatego komunikacja pomiędzy nauczycielem a dzieckiem jest trudna. Matematyk występując w roli belfra ma dość trudne zadanie, przekazując niezbędną wiedzę do funkcjonowania we współczesnym świecie. Zadaniem każdego nauczyciela jest nauczyć dzieci posługiwania się tym abstrakcyjnym językiem, dobierając odpowiednie metody i formy pracy. Zmierzając do osiągnięcia tego celu, nie wystarczy rozwiązać niezmiernie dużej ilości zadań, bez ich dokładnego rozumienia. Z doświadczeń wielu pedagogów wynika, iż skuteczniej jest przyjąć tezę: najpierw zrozumieć i zobrazować problem, potem nadać mu sens, a na koniec poznać symbol.
 
REFERENCJE (22)
1.
Bruner J.S. (1974), W poszukiwaniu teorii nauczani. PIW, Warszawa.
 
2.
Cackowska M. (1990), Rozwiązywanie zadań tekstowych w klasach I-III. WSiP, Warszawa.
 
3.
Davis P.J., Hersh R. (1994), Świat matematyki. PWN, Warszawa.
 
4.
Dąbrowski M. (2008), Pozwól dzieciom myśleć! CKE, Warszawa.
 
5.
Polya G. (1964), Jak to rozwiązać?, PWN, Warszawa.
 
6.
Gruszczyk-Kolczyńska E. (2007), Dziecięca matematyka. Książka dla rodziców i nauczycieli. WSiP, Warszawa.
 
7.
Gruszczyk-Kolczyńska E., Dobosz K., Zielińska E. (1996), Jak nauczyć dzieci sztuki konstruowania gier?” WSiP, Warszawa.
 
8.
Gruszczyk-Kolczyńska E., Zielińska E. (2004), Wspomaganie rozwoju umysłowego trzylatków i dzieci starszych wolniej rozwijających się. WSiP, Warszawa.
 
9.
Hemmerling W. (1977), Kierowanie rozwiązywaniem zadań matematycznych w klasach początkowych. Inst. Kszt. Naucz. i Badań Oświat, Koszalin.
 
10.
Klim-Klimaszewska A. (2010), Pedagogika przedszkolna. Instytut Wyd. Erica, Warszawa 2010.
 
11.
Klus-Stańska D. (2005), Sensy i bezsensy edukacji wczesnoszkolnej. WSiP, Warszawa.
 
12.
Pisarski M. (1992), Matematyka dla wszystkich dzieci, Wyd. „ECERI”, Warszawa.
 
13.
Polański K. (1991), W: St. Urbańczyk (red.), Encyklopedia języka polskiego. Wydawnictwo Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław, s. 199.
 
14.
Rose C., Dryden G. (2009), Zabawy fundamentalne 2. Gry i zabawy rozwijające zdolności matematyczne. Nowak I. (tłum.), Transfer Learning Solutions, Gdańsk.
 
15.
Siwek H. (1998), Czynnościowe nauczanie matematyki. WSiP, Warszawa.
 
16.
Turnau St. (1985), Metodyka rozwiązywania zadań tekstowych. W: Nauczanie Początkowe Matematyki, t. III, WSiP, Warszawa.
 
17.
(1968) Mały słownik języka polskiego, St. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka (red.), PWN, Warszawa 1968.
 
18.
(2009) Encyklopedia, (red.) Kaczorowski B. (red.), PWN, Warszawa.
 
19.
Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 roku w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. 2009, nr 4, poz. 17).
 
eISSN:2657-9332
ISSN:2081-6081